24 sept 2025

Er was eens…

Een huppelende spiegel zoals er zovelen zijn.

Zonder het te weten toonde ik als kind
de wereld wie zij zelf ooit was: puur, echt, levend.
En precies daarom moest ik verdwijnen.
Omdat de meeste mensen nu eenmaal niet houden
van spiegels die te helder zijn.

Wat vrolijk was, werd daarom gedempt.
Wat op avontuur wou, werd ingesloten door muffe klaslokalen.
Wat gewoon wou ZIJN, moest iets deftigs WORDEN.

De boodschap was helder:
Pas je aan. Wees stil. Doe normaal.

Was het dan zo verkeerd om te zijn wie ik was?
Om te volgen wat ik voelde?
Had ik me zo in mezelf vergist?
Kon ik mijn eigen weten nog wel vertrouwen?

Langzaam sloop de twijfel erin.
Mijn blik schoof van binnen naar buiten
vragend naar de ander:
Ben ik nog wel goed genoeg?

Er kwam geen stemverheffing, geen klap.
Wel een snoepje.
Een beloning in glanzend rood.

De wereld vroeg me niet om te buigen
maar verleidde me met iets kleins, iets zoet.
Iets wat natuurlijk leek,
maar vanbinnen doordrongen was met iets totaal onnatuurlijk.

Hongerig naar houvast
liet ik alles los wat ik vanbinnen wist
omdat ik dacht dat ik moest kiezen tussen mezelf
of verbonden blijven met de ander.

Dus plooide ik.
En noemde het ‘lief zijn’.
Maar het was vergif, verpakt als liefde.

Een valse belofte
waarna ik mijn waarde voortaan alleen nog maar van buitenaf kon halen.
Erkenning moest verdiend worden.
In aanpassing. In prestaties. In niet-teveel-zijn.

Zo ging ik mee in een wereld die nooit de mijne was.
Ik gleed weg, haast onmerkbaar
in een vreemde, duistere betovering.
Die schijnbaar niets veranderde aan de wereld om me heen
maar mij innerlijk verweest achterliet
en alles moeilijk maakte wat ooit zo vanzelfsprekend was.

Een deel van mij werd in slaap gesust.
Stil, afgestompt, in passieve modus.
Terwijl een ander deel overactief werd
altijd alert en nooit echt rust vond.

Ik moest nu scannen, zoeken, leren.
Was het veilig?
Was iets of iemand bruikbaar?
Mezelf bewijzen in mijn ‘uniekheid’
terwijl ik allang was opgeslorpt door de grijze massa
waar ik vanaf een afstandje minachtend op neer keek
al zou ik dit toen nooit voor mezelf hebben toegegeven.

Alles draaide om het beheersen van het spel:
manoeuvreren en manipuleren.
Vrij geven werd geven met onuitgesproken voorwaarden.

Rush, rush.
Geen tijd om stil te staan.
Al was er wel plezier.
Alleen jammer dat het vaak zo hol aanvoelde.
Alsof er iets wezenlijks ontbrak.

Met de jaren begon ik steeds meer vast te houden
aan spullen, overtuigingen, ‘zekerheden’
zonder dat ik echt kon loslaten.

Zo verzoop ik langzaam
in een complexiteit die ik zelf niet meer kon ontwarren.
Niet alleen in wat ik bezat en wat ik deed,
maar vooral in steeds terugkerende gedachten
die me uitputten, ondermijnden, ziek maakten.
Terwijl een overheersend gevoel van tekort me vanbinnen verder verschraalde.

Alsof ik naar de wereld keek vanuit een glazen kist.
Bewegingsloos, doods.
Maar wel mooi geplaatst in het grote bos.

Want ook al had ik ondertussen de drukte van de stad
ingeruild voor de eenvoud van puur natuur
wat zich in mij had vastgezet
of beter: wat ik in mij heb laten vastzetten door in die appel te bijten
was daarmee niet automatisch uit mijn systeem verdwenen.

Een glazen wand bleef tussen mij en het leven.
Waardoor ik onmogelijk helder kon zien en niet werkelijk kon voelen.
Wat ik ook deed, hoeveel ik ook in de natuur was
niets of niemand bleek die wand voor me te kunnen wegnemen.

Het enige wat overbleef…
was zelf mijn ogen openen
voor de werkelijkheid waar ik mezelf onbedoeld had in geplaatst.
Mijn verantwoordelijkheid terug op te nemen.
Ook al voelde ik me verstijfd en verlamd door angst.

Het enige wat overbleef…
was zelf mijn hart openen.
Wat zolang gevoeld wou worden toelaten.
Al zat het diep verstopt onder de kilheid van het kunstmatige
dat zich zo diep in mij had vastgezet dat het voelde alsof het ‘mij’ was.

Daardoor kwam er beweging.
Kwam mijn natuurlijke stroming aarzelend terug op gang.
Gewoon door mijn oprechte aanwezigheid zonder verwachting.

Totaal verrast door het plots weer kunnen voelen van diepe levensvreugde
die zich als sprankels in mijn lijf verspreidde.
Alsof iets ouds zich kon losmaken van iets dat nooit had mogen binnenkomen
en eindelijk terug kon ademen.
Ik hoeste en proeste bijna letterlijk de onechtheid uit mijn lijf.

Alsof de stukjes van die oude appel
eindelijk loskwamen uit mijn systeem
zodat ze mijn binnenwereld niet langer konden blijven vergiftigen.

Brokjes zelfverloochening.
Slikken om aanvaard te worden.
Ingehouden tranen.
Verloren kansen.

Net zolang tot mijn lijf zich weer kon herinneren
wie het was voor die fatale hap.

Daar was ik weer.
Zuiver
Waardig
Levend!

Ik herkende mijzelf terug…
En besefte dat ik nooit echt was weggeweest.
Ik had me alleen diep laten ondersneeuwen
onder lagen van wie ik nooit werkelijk was.
Net zoals iedereen op deze wereld heeft gedaan in meer of mindere mate.

Ja, het was soms eenzaam
en toch ook helemaal niet.

Samen met de zachte, stille kracht
van de aarde, de bomen en het water
die me fluisterden:
Je bent er nog.

Wakker gekust door mezelf.

Sorry prins,
ook jij hoefde mij niet te redden.
Alleen ik, die een besluit nam
om werkelijk te kijken en te voelen
ongeacht wat ik zou tegenkomen.

Mij te simpelweg te openen voor wat echt is.

DE BETOVERING WAS VERBROKEN

Mijn dieper weten terug.

Ook al duwen restanten van die kunstmatige invloed
me soms nog tot op het randje.
Ik herken het steeds beter.
Maar ik heb vooral mezelf terug.
Waarbij ik enkel opnieuw hoef te kiezen voor wat echt is.

Ik weet dat vanuit deze herwonnen staat van zijn
deze kunstmatige duisternis nooit meer zo de overhand in mij kan nemen.
Dat er vanuit deze staat van zijn
enkel een ‘Happy End’ mogelijk is.
Met of zonder prins.

20 mei 2025

Ik werd eruit gehaald.
Elke dag opnieuw was er wel iets
waardoor ik nooit écht in een diepere rust kon zakken.

Telkens weer trok iets uit de buitenwereld me weg bij mezelf.
Een onuitgesproken spanning in een gesprek,
een nieuwsbericht,
een onverwachte factuur,
burenlawaai,
een afspraak die nét te veel was,
of een volle agenda die nergens ruimte liet.

En als het daar even kalmer werd,
verzon mijn hoofd wel iets nieuws om op door te malen.

De uitkomst bleef dezelfde:
het was alsof ik leefde aan de rand van een oever
die elk moment kon overstromen.

Ook al leek ik aan de buitenkant kalm en capabel,
eerlijk?
Vanbinnen was het een mijnenveld.
(Niet bepaald de plek voor een ‘walk in the park’… )

Die verdoken onrust was mijn drijfveer.
stil aanwezig in bijna alles wat ik deed –
en dus ook in wat ik vaak terugkreeg van de buitenwereld…

Waarom voelde het alsof ik het allerbelangrijkste op subtiele wijze was kwijtgeraakt?
(En misschien had ik het zelfs nooit écht bewust gehad…)

Dát was de innerlijke druk.

Ook al leek er aan de buitenkant niets aan de hand,
ik wist: zonder dat ene zou ik altijd een zandkasteel blijven.

Hoe mooi ik mijn kasteel ook zou inrichten –
met een Instagramwaardige living,
yoga op woensdagen,
een bio-groentebox aan huis,
een inspirerende boekenplank
en een leven dat ‘klopt’ op papier…
het kon op elk moment door de golven worden weggespoeld.

Daarom heb ik het open bureaulandschap – vol kunstlicht en geroezemoes – ingeruild voor het levende landschap van de natuur.

Een klein huisje in een groot bos.
360 graden bomen.
Vlakbij 600 hectare water: het grootste merengebied van België.

Niet te ver weg,
maar wel een andere wereld.

Ik zakte uit mijn hoofd,
in mijn lijf,
in het bos,
in het water,
in de rust.

En liet losweken wat me weerhield
om mijn ware natuur te voelen.

Complexiteit werd de eenvoud van ‘gewoon kunnen leven’.

De creatieve stroom kwam weer op gang.
Ik werd binnenstebuiten gekeerd…
En vond daardoor wat écht is.

Ik ben geland.
En heb mezelf terug geplant
in het veld van de natuur.

Thuis.

Wat ik breng,
gaat niet over mij.
Maar het gaat wel via mij.

Ik kan het niet voor je doen,
maar ik kan je wel de gelegenheid geven het (dieper) te voelen.
Je ingangen aan te reiken,
mee op ontdekking te gaan,
om het zo verder in jezelf te openen.

Het is een uitnodiging
om je voelbaar te herinneren wat je allang weet –
en al dat moois op jouw tempo de wereld in te brengen.

Geen quick-fix.
Wel een duurzaam, organisch fundament
dat mee ademt met de seizoenen van het leven.

Meer dan ooit een noodzaak.

Want terwijl de wereld steeds luider, extremer en harder wordt,
fluistert de natuur – de aarde – nog steeds.
Klaar om eindelijk echt gehoord te worden.

Maaike

14 april 2025

Jaren geleden nam ik dat besluit.
Zonder te weten wat het écht inhield.

Wat ik toen wél wist, was dat er iets in mij leefde – een oude, warme herinnering. Een weten van hoe het zou kunnen zijn.

Tegelijk werd ik pijnlijk geraakt, telkens wanneer ik – uit onwetendheid of onmacht – keuzes maakte die me verzwakten. Die me kleiner maakten. Het leven leek dan stilletjes uit me weg te druppelen, terwijl ik me afvroeg: “Is dit het nu?”

Ik zie nu hoe pijnlijk ver ik ben meegegaan in de ‘onechtheid’…

Hoe ik, ondanks mijn goede bedoelingen, werd meegezogen in iets dat zo ver van mijn natuur afstond. Pas toen ik écht voelde wat ik níét meer wilde, werd ik bereid alles te geven voor wat wél waar was. Voor wat ik wist dat het meest waardevolle zou zijn wat ik ooit in mijn leven zou doen. Ook al was er geen garantie dat ik het zou vinden…

Dit vertroebelde, in een donker potje gevangen water zou terug gaan stromen. Zou de blauwe lucht en vrij vliegende vogels terug echt kunnen zien en horen!

Fast forward…
(Ik sla even de vele omwegen, inzichten, doorbraken en twijfels over…)

Vandaag, in de veilige bedding van mijn lichaam, ervaar ik een stille, natuurlijk stromende kracht die mij helderheid en richting geeft. Wat ik daar voel is onmiskenbaar echt: Liefde. Rust. Vrede. Vreugde.

Niet het vluchtige ‘ik voel me goed want ik heb iets gekregen’ – geluk. Wat weer wegzakt van zodra het nieuwe eraf is. Maar iets diepers. Iets dat blijft, zonder reden, zonder verwachting.

Het is er gewoon. In die staat van zijn is er totale vrede. Terwijl ik mij volledig bewust ben van alle onafgewerkte zaken die nog liggen te roepen, de prangende vragen waarop ik nog geen antwoord op weet, de toenemende chaos in de wereld.

Er is geen gedachte die me op zo’n moment nog kan verstoren.
Ik ben helder.
Neutraal.
Voelend.
Levend.

Ik wéét dat dit echt is en neem dit zoveel mogelijk mee… Van de Afwas tot de Zakken buiten zetten.

En soms, op die pauzemomenten, landen er letterlijk vogeltjes op mijn hoofd, komen ze uitrusten op mijn schouder, of trippelen ze een rondje over mijn benen.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Dat is het ook.

De nieuwe wereld leeft al in mij.
Voelbaar, nog voor ze zichtbaar wordt.

Ik wil alleen wat echt is.

En ik ben klaar met afzien…