Script

Welkom bij de derde stroomsleutel: deblokkering
Ofwel: het effectief weghalen wat de flow blokkeert. Na het inzicht, de actie.

De stroom kan soms behoorlijk geblokkeerd zijn. Zo erg zelfs dat je bijna geen stroom meer ziet. De vorm van de rivier is dan bijna niet meer te herkennen. Een beetje zoals hier achter mij. Een plasje hier en daar en voor de rest veel chaos.

Het meest logische om de stroom vrij te maken is één voor één alle boomstammen te verwijderen. Tien tegelijk, nee dat is jammer genoeg niet mogelijk. Ik heb het toch nog niet gezien… Net zoals het voor mij niet mogelijk zou zijn om in één keer het grootste stuk van mijn blokkades in mijzelf op te heffen. Het is een proces en dat vraagt tijd.

De boomstammen zijn de zaken in mij die me het meest blokkeren. En het rare is soms, ook al zijn ze zo groot, dan nog is het mogelijk dat ik er maar een stukje van zie en voel, omdat een ander stuk onder andere stammen verborgen is en misschien zelfs klem zit. Bovendien liggen ze ook allemaal half boven en onder elkaar en kan je de onderste er pas uithalen als de bovenste weg is.

De boomstammen en afgekraakte takken van allerlei formaten in onszelf, zijn de gevoelens die we niet mochten of konden voelen toen ze zoveel jaar geleden wél gevoeld wilden worden. Maar dat kon toen niet omdat de situatie te heftig was, of omdat we daarmee de mensen rondom ons overstuur zouden maken mochten we deze gevoelens toen wel geuit hebben.
En zo zijn deze woordeloze pijnlijke, verdrietige momenten één voor één in ons lichaam opgeslagen. Meer bepaald in het water in onze cellen, dat de herinnering draagt van elke seconde van ons leven.

Het is gelukkig niet nodig om elke seconde terug te herleven om de drukkende emotie die er nog zit te laten transformeren. Maar er is wel een bepaalde mate van opnieuw voelen nodig. En voelen -newsflash- dat is via ons lichaam. Dat klinkt misschien heftig, maar in de praktijk valt het meestal veel beter mee dan verwacht. Het is maar dat onze mind alles wil doen om ons daarvan weg te houden en het meestal zoveel erger maakt dan het nu is. Het kleine geniepige saboteurke. Of grote saboteur eigenlijk.

Er is een eenvoudige manier die ik gaandeweg heb ontdekt die bijzonder efficiënt is. Zonder onnodig te moeten analyseren van ‘wat er toen allemaal gebeurd is’, dus helemaal drama-proof. Helemaal echt omdat het deblokkeren real time, dus in het moment, reëel in het lichaam gebeurt en niet ergens in het hoofd enkel via een gesprek ofzo.

Bovendien wordt er nooit meer gedoseerd dan ik aankan. Recht naar het hart van de transformatie, de deblokkering zonder teveel blabla. That’s how I like it. Ik wou dat ik dit vroeger had geweten en vooral toegepast. Het had me veel onnodig leed en eindeloos ronddraaien in dezelfde loopjes bespaard. Plus 35 zelfhulpboeken en 5 coaching trajecten…

Dus ja, ik denk dat het evident is dat de blokkades in de vorm van opgeslagen emoties en beperkende gedachten die steeds weer hetzelfde ondermijnende liedje afspelen, een noodzakelijkheid is als je de weg naar je innerlijke stroom terug meer wil vrijmaken en houden. Gelukkig wordt het steeds makkelijker om te doen. Ik heb het nu zelfs helemaal geïntegreerd in mijn dagdagelijkse bezigheden. Korte maar krachtige momenten van transformatie. Krachtig.

Okay, naast de boomstammen en takken liggen er misschien nog andere dingen in de rivier die misschien niet meteen met het blote oog zichtbaar zijn. Er kunnen plastic zakken zijn ingewaaid die nu onder de modder liggen en nog 500 jaar kunnen wachten vooraleer ze helemaal vergaan zijn.

Het is dan ook een no-brainer dat we best ook het afval opruimen dat in de rivier ligt vooraleer het zich zo hard opstapelt dat de waterkwaliteit ernstig bedreigd wordt.
Idem in onze rivier. Hoeveel gifstoffen zijn er in de loop der jaren niet opgehoopt? Gifstoffen die de gehele werking van ons lichaam steeds meer verstoren. Die zich in de kleinste spleetjes en hoekjes verstoppen. Die ervoor zorgen dat de watermoleculen minder goed met elkaar kunnen verbinden en dus de flow minder goed kunnen geleiden.

Maatregelen nemen om ervoor te zorgen dat er niet continu afval meer in het water waait is zoals maatregelen nemen om ons te beschermen tegen schadelijke invloeden van buitenaf. Daarbij denk ik vooral aan straling. Ik heb mij daar doorheen de jaren een heel stuk in verdiept. Ik dacht eerst ‘oh maar het zal toch wel niet zo erg zijn’ maar ik ben toch wel geschrokken wat de effecten zijn, zeker toen ik het immense belang van water leerde kennen en vooral wat de invloed van straling is op het water in ons lichaam. Want deze blokkeren namelijk onrechtstreeks de natuurlijke flow.

Tegelijkertijd voel ik me ook gerustgesteld omdat ik dankzij mijn onderzoek en het detecteren van de echt schadelijke elementen in straling enkele zaken in mijn onmiddellijke omgeving heb aangepast waardoor ik me nu een pak beter voel. Dit zorgt ervoor dat ik dat stuk terug grotendeels een stuk meer kan loslaten…

Als je het pad van je flow wil vrijmaken, dan is er altijd wel iets anders te doen. Van de afwas tot een buurtfeestje. Herkenbaar?

Stel dat ik de omgevallen boomstammen aan het doorzagen ben om de stroom vrij te maken en langs de oever passeert daar iemand die roept: hey, ga je niet mee? En daarna nog iets gaan eten. Hmm… dat klinkt allemaal wel heel goed en het heeft absoluut zijn plek, maar hoeveel keer laten we ons niet overhalen om iets anders te doen dan we van plan waren?
Dat we ons laten verleiden en afleiden van wat echt belangrijk voor ons is.
Dus een heel belangrijke om je bewust van te zijn is afleiding.

Afleiding is er in alle soorten en maten. Sommige varianten zijn heel krachtig en zo goed als onzichtbaar… Wat een kracht kan je terug nemen door te weten wat deze zijn en hoe deze bijna elke minuut van je leven beïnvloeden zonder dat je het zelf door hebt en zelf wilt. Hoeveel makkelijker zou het zijn als we onze focus kunnen behouden als we door deze vormen van afleiding heen kunnen zien?

Dat is helderheid hebben. En dat maakt alles zoveel lichter en eenvoudiger…

Daaaag!