Script

Hey, leuk je terug te zien!
Vandaag ga ik het hebben over ‘bekrachtiging’.

Na het deblokkeren om bepaalde zaken ‘weg te doen’, kunnen we ook bekrachtigen om andere zaken ‘te versterken’ en misschien zelfs terug ‘toe te voegen’.

Deblokkeren maakt de doorgang van de flow meer vrij, terwijl we met bekrachtigen een aantal dingen kunnen doen om de flow sterker te maken. Om de bedding van de rivier stevig te maken zodat daarna alles vanzelf beter stroomt.

Als we kijken naar de rivier… Hoe komt het dat er in de eerste plaats een rivier is? We zien dat het water op bepaalde plekken samenkomt. Het water is niet overal verspreid over het aardoppervlak, maar de vorm van de aarde, het contrast tussen de hogere en lagere punten, maakt dat het water samenkomt en zich van daaruit een weg baant doorheen doorheen het landschap.

Zonder aarde kan er geen rivier zijn. De aarde is dus een essentieel element om de rivier te laten bestaan en te laten stromen.

Zonder lichaam kunnen we geen natuurlijke flow ervaren. Ons lichaam is dus essentieel om toegang te krijgen tot de flow en deze verder door en rondom ons heen te laten stromen.

Nu zou je kunnen denken: ik heb toch een lichaam. Iedereen heeft toch een lichaam, dus daar hoeven we het verder niet over te hebben… Volgende stap graag.
Hmmm. Nee. Helaas.

Als je een kip ziet bij de vleesafdeling of op de markt. En je denkt even aan de kippen die rondscharrelden bij je in de buurt, is er dan -behalve de pluimpjes, pootjes, oogjes en snaveltje enig verschil?

Los van het feit dat het ene doodstil ligt en het ander beweegt, kan je nog iets anders waarnemen? Misschien wel de levendigheid. Iets dat niet direct tastbaar is, maar je merkt het wel op. Het is alsof de ‘joy of life’ dat kipje vrolijk doet scharrelen alsof elk moment de eerste keer is. Elke actie gebeurt spontaan, de kip gaat niet eerst een uur in haar hok zitten denken welke route ze gaat nemen om zoveel mogelijk wormpjes uit de grond te kunnen trekken.

Dieren zitten vanzelf in de natuurlijke flow, tenzij de invloed van sommige mensen iets te nadrukkelijk wordt.

Anyway: het gaat erom dat dat kippetje van nature haar aandacht op haarzelf en haar lijf heeft. Ze moet niet ‘gaan werken’, ‘boodschappen doen’, ‘kinderen ophalen’ en ‘rekeningen betalen’. Dus ze heeft zoveel minder prikkels om met haar aandacht weg te gaan uit haar lijf.

Bij mensen is dat jammer genoeg wel het geval. En de druk van deze wereld-op-zijn-kop neemt nog elke dag toe, dus het wordt ons niet makkelijk gemaakt om contact met ons mooie lijf te maken en te behouden.
De meeste mensen zijn maar een heel klein percentage aanwezig in hun lichaam. De plek waar het allemaal gebeurt. En als je er niet bent of, maar af en toe of, een beetje wel en een beetje niet of, alleen als het uitkomt… dan mis je een groot deel de show die ‘voluit leven’ heet.

Al van jongs af aan zijn we door allerlei omstandigheden verder uit ons lichaam getrokken vaak zonder dat we het doorhadden. Dus wat nu als redelijk normaal aanvoelt, is het misschien helemaal niet!

Ik weet heel goed waarover ik spreek, want ik was daar zelf een schoolvoorbeeld van. Helaas. Zo kwam ik tijdens mijn zoektocht terecht bij iemand die energie kon waarnemen. Ze zei dat ik helemaal ‘tegen het plafond’ hing, dat er bijna niets meer in mijn lichaam zat. Vrijwel complete dissociatie dus. Geen wonder dat ik zo moe, angstig en irritant overgevoelig was.
Een acupuncturist gaf me een paar jaar daarvoor in andere woorden dezelfde boodschap: er is bijna geen Chi, geen levenskracht meer over in jou. Aangevuld door een ervaren emotioneel lichaamswerker die me meegaf: ik heb in heel mijn carrière niemand gezien die zo ver is verwijderd van zichzelf als jij…

Ja lap. Daar sta je dan. Of beter: zweef je dan boven je lichaam zonder veel houvast. Waar naartoe? Mijn lichaam was de laatste plaats waar ik wou zijn -dacht ik- en ik had het niet door. Laat staan dat ik wist hoe ik terug kon keren. Iets wat ik gelukkig wel besefte als voorwaarde om echt beter te worden.

De aarde is als het ware het lichaam van de rivier. De waterstroom is in volledig en innig contact met de aarde terwijl ze zich laat voortbewegen. Het water zweeft niet half in de lucht boven de aarde. Daardoor kan ze een voorbeeld, een anker zijn om zelf meer toegang tot je lichaam te krijgen.

Even tijd nemen om bij de rivier te gaan zitten, op de aarde, je hand in het water te steken, er wat steentjes in te gooien. Misschien eens in de stroom te gaan staan. Het lijkt zo banaal, maar op dat moment heb je wel wezenlijk contact. Dit helpt om ook jouw lichaam terug meer te voelen op een heel zachte en natuurlijke manier.

Het is ineens het ideale moment om je iets meer in de stilte te laten zakken zonder formeel te gaan mediteren. Je kan het water je laten helpen door bijvoorbeeld een tijdje naar haar steeds veranderende oppervlak te staren. Als het water rustig genoeg is, kan je misschien de reflecties van de omliggende natuur zien.
Laat het maar stiller worden. Laat de gedachten in je hoofd maar passeren. Je hoeft er nu niet aan te hangen en erin mee te gaan.
Het is maar voor even.
Even helemaal niets moeten.
Hoe zalig is dat?

Waarschijnlijk heb je zelf nog andere manieren om in een soort van stilte te komen in jezelf. Het maakt niet uit hoe je er komt, als je maar een vorm van stilte kan ervaren die voor jou goed en natuurlijk voelt. Daarmee bedoel ik: niet geforceerd. In stilte kunnen zijn is naast het lichaam een voorwaarde om de flow echt te kunnen ervaren.

Vanuit een stilte moment en liefst nog met aandacht op je hart is het heel krachtig om iets te denken of uit te spreken die je energie en kracht geeft. In je eigen woorden op een manier zodat je weet dat je het helemaal meent. Als je op niets kan komen, kan je eenvoudigweg zeggen ‘ik bekrachtig mezelf’.

Je kan ook gewoon even helemaal stil blijven in het moment met aandacht op je hart. Op dat ogenblik zit je heel dicht bij de toegangspoort van de flow. Daar waar je lichaam via je hart de eigenlijke connectie maakt. Magic!

Wat dit nog verder kan bekrachtigen en dus doorheen de tijd steeds meer kan opbouwen, is je zoveel mogelijk te laten omgeven door ‘good vibes’. Op nummer 1 staat natuurlijk alles wat natuur is. Maar ook mensen zijn belangrijk en we ontsnappen nu eenmaal niet aan mensen, ook al zou ons dat af en toe wel wat meer rust geven.

Alles wat leeft heeft een energieveld en of we het nu willen of niet, of we er ons bewust van zijn of niet, er vind altijd een uitwisseling plaats als 2 levende wezens in elkaars buurt komen. Dit kan ten goede of ten kwade. Je zal dit zelf wel herkennen als je bv. op bezoek bent geweest bij iemand die vooral zat te klagen.
Hoe voel je je achteraf?

Dit werkt gelukkig ook in de omgekeerde richting. Als je bij mensen komt die echt positief in het leven staan en wel al meer toegang tot hun flow hebben, dan wordt er iets in jouw energieveld aangeraakt, alsof je een vriendelijk duwtje krijgt. Zo van: hey, dat is ook nog een optie. Alsof ze een pad hebben gelopen dat jij nog niet hebt verkend. Come flow with me…

Wat er dan juist gebeurt is niet aan jou of mij om te zeggen. Dat beslist de bron van elk van ons. Het mooie is dat het sowieso in het hoogste goed verloopt van allebei. Dat het zelf genezend vermogen aan gaat. Wat prachtig is, want zo heb je meer toegang om jezelf te helen. Er is immers niemand die kan jou helen, energetisch gezien. Mensen kunnen jou wel de richting wijzen en ondersteunen, via woorden en vooral hun eigen bronfrequentie, wat soms heel belangrijk kan zijn als je er zelf niet uitraakt. Maar blijvende heling gebeurt enkel als je het zelf doet. Of beter gezegd: als je het zelf laat gebeuren…

Tot volgende keer!